ROZWINIĘCIE KLASYCZNEJ FORMY
Emile Gaboriau (1832- 1874) i Edgar Wallace (1875-1932) rozwinęli klasyczną formę powieści detektywistycznej. Wallace przenosi akcję w fantastyczną sferę sensacji, potworów i grozy. Wartość jego utworów jest jednak dyskusyjna. Fritz Wólcken zauważa: „Są to nie tylko miernie napisane utwory, które skaczą od postaci do postaci i przedstawiają bez wyjaśnienia trzy czwarte akcji, w ogóle nie są to opowieści detektywistyczne, a raczej zmyślenia, pełne nie powiązanych ze sobą, zawiłych i barwnych przygód” [143, s. 162].Do klasycznego typu powieści detektywistycznej dołączyły w ostatnim czasie inne rodzaje, które wyróżniają się bogactwem przygód czy niezwykłym opisem środowiska. Na przykład akcja utworów detektywistycznych Thomasa Muira rozgrywa się często na morzu. W Australii działa inspektor Bonaparte, zwany krótko Bony, który w powieściach detektywistycznych Arthura W. Upfielda odgrywa decydującą rolę. W utworze Bony i czarna dziewica w centrum uwagi znajduje się problem rasowy. Syn australijskiego farmera kocha tubylczą dziewczynę.
